Choroba Hashimoto – schorzenie, które wybiera kobiety

Category: Choroby 13

Tarczyca to gruczoł wydzielania wewnętrznego zlokalizowany w okolicy szyi. Prawidłowe funkcjonowanie tego narządu stanowi podstawę odpowiedniego nasilenia procesów metabolicznych w ustroju. Tarczyca wydziela bowiem hormony, takie jak tyroksyna (T4) i trójjodotyronina (T3), z czego T3 wykazuje znacznie większą aktywność, a T4 wydaje się być jej swoistym magazynem.

Hormony tarczycy intensyfikują przemiany energetyczne w organizmie. Odpowiadają za wzrost zużycia tlenu na poziomie komórek i tkanek oraz wzmagają wytwarzanie ciepła. Działają antagonistycznie w stosunku do insuliny – stymulują glikogenolizę (rozpad zmagazynowanego glikogenu do wątroby) i glukoneogenezę (wytwarzanie glukozy z substancji niebędących węglowodanami). T3 i T4 regulują też metabolizm białek oraz lipidów, a także zwiększają ilość receptorów dla katecholamin w sercu, ułatwiając jego pobudzanie do szybszej i efektywniejszej pracy.

Czym jest natomiast schorzenie o tajemniczej nazwie choroba Hashimoto? Choroba Hashimoto to przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, które nawet 10 – 20 razy częściej dotyka kobiet. Rzadkim jest wystąpienie tej patologii u pacjenta płci męskiej. Dlaczego? Do tej pory medycyna nie znalazła odpowiedzi. Wiadomo jednak, że schorzenie ma znaczące tło genetyczne.

Termin zapalenie autoimmunologiczne oznacza, że organizm niejako występuje przeciwko sobie, buntując się przeciwko własnym komórkom i tkankom. Tak właśnie dzieje się w chorobie Hashimoto, w której obserwuje się patologiczną reakcję ze strony układu odpornościowego. Jedne z jego komórek – limfocyty T – rozpoczynają proces destrukcji gruczołu tarczowego, niszcząc komórki tworzące jego pęcherzyki. We krwi chorego pojawiają się także przeciwciała skierowane przeciwko enzymowi tyreoperoksydazie oraz przeciwko tyreoglobulinie. Przeciwciała te wpływają na postęp w uszkadzaniu tarczycy oraz mają wartość diagnostyczną.

Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy kojarzymy z niedoczynnością tego gruczołu. Dochodzi bowiem do jego zniszczenia i przestaje on pełnić fizjologiczne funkcje, doprowadzając do niedoboru hormonów, takich jak T4 i T3. W początkowej fazie choroby może jednak pojawiać się stan nazywany przejściową i samoistnie ustępującą tyreotoksykozą – chwilową nadczynnością tarczycy. Pojawia się ona, ponieważ z uszkodzonych pęcherzyków tego narządu wydostają się do krwi zmagazynowane hormony. Ich stężenie w ustroju czasowo jest zbyt wysokie i mogą wystąpić objawy typowe dla nadczynności tarczycy – uczucie gorąca, utrata masy ciała, nadmierne pocenie, drżenie rąk i tym podobne.

Dla choroby Hashimoto charakterystyczna jest jednak niedoczynność tarczycy. Mimo to, początek patologicznego procesu zwykle pozostaje nieuchwytny, diagnozę zaś stawia się w momencie, gdy zapalenie osiąga wysoki stopień zaawansowania. Pacjentka zgłaszać może przybieranie na wadze, nieustanne uczucie chłodu i łatwe marznięcie, suchą cerę i włosy, uciążliwe obrzęki oraz przewlekłe zaparcia.